Elke grote kapitein heeft een grote bemanning nodig.

En elke grote bemanning heeft iemand nodig die in staat is om het avondeten klaar te maken.

Op het schip van de Grote Baardmans Zee-eter, is die iemand:

MEESTER POLLEPEL.

Kok.

Piraat.

Gastronomisch ontdekkingsreiziger.

En waarschijnlijk de enige chef-kok van de Zeven Zeeën die naar een fosforescerend wier kan kijken dat uit zichzelf beweegt en denkt:

“Er mist een snufje zout.”

 

🥄 Wie is Meester Pollepel?

Het is onmogelijk om hem niet te herkennen.

Groot en robuust, draagt hij een baard die aan zeeschuim doet denken en een schort vol zakken waaruit specerijen, lepels en gedroogde citroenen steken.

Aan zijn riem?

Geen sabel.

Een gigantische koperen pollepel.

Natuurlijk.

Ondanks zijn imposante verschijning ontdekken we in het stripverhaal onmiddellijk dat hij vriendelijke ogen heeft en een aanstekelijke lach.

 

👨🍳 De persoonlijke kok van de Zee-eter

Baardmans vindt de ingrediënten.

Pepita verzamelt de recepten.

Meester Pollepel neemt het gevaarlijkste deel voor zijn rekening:

ze koken.

Want wanneer je door onbekende zeeën reist, vind je niet zomaar tomaten, pasta en basilicum in de supermarkt.

Het kan gebeuren dat je een kist opent en er een Smaragdgroen Wier in vindt.

Of een zakje Zeven-Golven-Peper.

Of iets dat Meester Pollepel aankijkt...

en Meester Pollepel kijkt terug.

In die gevallen geldt er maar één regel:

als het ingrediënt gromt, gebruik dan de grote pan.

 

🍲 De Dansende Wierensoep met Bellen van de Zeven Zeeën

Waarschijnlijk zijn meest absurde creatie.

De legende vertelt dat Meester Pollepel de Dansende Wieren vond tijdens een expeditie in een verborgen lagune.

Zodra ze uit het water werden gehaald...

begonnen ze te dansen.

Meester Pollepel observeerde ze een paar seconden.

Toen zei hij:

“Interessant.”

En hij zette het fornuis aan.

Het recept vereist zeven verschillende soorten wier, gezouten honing, klifcitroen en de uiterst zeldzame Bellen van de Zeven Zeeën, verzameld tijdens zeven verschillende stormvloeden.

Het probleem?

De soep blijft bellen blazen, zelfs nadat hij is opgegeten.

Volgens Baardmans was hij verrukkelijk.

Volgens Pepita was hij te zout.

Volgens een zeeman van de bemanning...

heeft hij drie dagen lang BLUB BLUB gezegd.

 

🌶️ De Pittige Kokoscrème

Deze is daarentegen echt verbonden met de verhalen van de bemanning: Meester Pollepel herinnert zich dat hij drie baaien was overgestoken enkel om een beroemde pittige kokoscrème te proeven.

De versie die daarna op het schip werd bereid, zou legendarisch worden.

Eerste hap:

“Heerlijk.”

Tweede hap:

“Een beetje pittig.”

Derde hap:

“WATER!”

Baardmans zou er vier kommen van hebben gegeten.

Hieruit zou een van de regels in de kombuis zijn ontstaan:

Daag de Zee-eter nooit uit aan tafel.

 

📖 Het Verboden Kookboek van Meester Pollepel

Ten slotte wordt gezegd dat er in de scheepskombuis een enorm boek bestaat dat met een ketting is afgesloten.

Op de kaft staat geschreven:

RECEPTEN DIE WE NOOIT MEER MOGEN KOKEN

Pepita beweert dat het minstens 43 recepten bevat.

Onder de titels die vluchtig zijn gezien, zouden zijn:

De Soep die uit de Pan Ontsnapt

De Inktvis met Duizend Sausjes

De Tsunami-flensje

De Oneindige Bouillon

en vooral...

De Omelet van de Kraken.

Wanneer iemand vraagt wat er is gebeurd met de Omelet van de Kraken, verandert Baardmans van onderwerp.

Pepita fluit een deuntje.

Meester Pollepel kijkt in de verte.

En niemand zegt er nog iets over.

Misschien kun je sommige recepten maar beter in het boek gesloten laten.

Althans tot het volgende avontuur van de bemanning van de Grote Baardmans Zee-eter. 🏴☠️🥄🌊